به گزارش خبرگزاری حیات، وی فارغ التحصیل رشته مدیریت گرایش اطلاعات و ارتباطات و کارشناس حوزه بهبود زندگی شهری است و البته برای مدتی هم عضو هیات مدیره شرکت سهامی نمایشگاه‌های بین‌المللی تهران بوده است. سالگرد بازگشت عزتمندانه شهید تندگویان بهانه‌ای شد تا با فرزند این شهید گپ و گفتی را داشته باشیم. به عنوان فرزند شهید شاخص وضعیت ترویج فرهنگ ایثار در جامعه چگونه ارزیابی می‌کنید؟ ما به سمت دهه 40 از انقلاب هستیم و موضوع ایثار یکی از بخش‌هاست. روزی که انقلاب شد قصد ما جنگ نبود و در اتفاقات صورت گرفته مجبور شدیم تا از خود دفاع کنیم. همین جنگ تحمیلی موجب شد که چندین هزار شهید تقدیم انقلاب کنیم. به هر حال سوال این است که آن چیزهایی که از انقلاب می‌خواستیم و به دلیل آن انقلاب کردیم، چقدر جاری شده!؟ اما بعد این همه سال از انقلاب بحث‌های حزبی و جناحی حاکم شده که باید بازنگری اساسی در آن شود. اگر اکنون بخواهیم ایثارگر باشیم چگونه باید ایثار کنیم؟ به اعتقاد من ایثار یعنی من اگر هویت خودم را پیدا کرده باشم از خودم سوال می کنم برای چه کارمند هستم؟ یا بهتر باید گفت یعنی اینکه هر کسی دقایق و وقتش را به مردم اختصاص دهد ایثار‌گر می‌شود. ولی متاسفانه هم اکنون در جامعه اینگونه نیست! و اگر پاسخ سوال را دادم خدمت می‌کنم و خوب خدمت می‌کنم این خدمات ایثار امروز است. نقش ایثارگران در جامعه تا چه حد محسوس است؟ متأسفانه امروز از همان قشری که عاشقانه می‌جنگیدند و در اردوگاه‌ها عراق اسارت و شکنجه‌ها را تحمل می کردند، تعداد کمی به همان گونه باقی مانده‌اند. مقام، ثروت، معیشت و مشکلات زندگی بر بسیاری از آن ها حاکم شده و مدیریت از بین رفته است. این نشان می‌دهد که ما نتوانستیم درست کار کنیم. به اعتقاد من باید تمام افرادی که در جنگ تحمیلی بودند وقتی از جنگ برمی‌گشتند حفظ می‌شدند تا آمارشان روز به روز بیشتر می شد و همه را همرنگ خود می کردند به اعتقاد من باید تمام افرادی که در جنگ تحمیلی بودند وقتی از جنگ برمی‌گشتند حفظ می شدند تا آمارشان روز به روز بیشتر می‌شد و همه را همرنگ خود می کردند. اما ما در این مقوله خیلی ضرر کردیم و ضعف داشتیم و مدل برخورد ما صرفاً با ترحم و برنامه‌های مناسبتی خلاصه شده است.. آذر ماه هر سال که می آید، مطالبی را در مورد شهید تندگویان می گوییم و دیگر تا سال بعد صحبتی نمی شود و این بدان معناست که تمام تاریخ دفاع مقدس و شهدای آن مناسبتی شده اند. شهید همت نه اصولگرا بود نه اصلاح طلب. همت، همت بود. اگر روزی این فرهنگ دوباره در جامعه جا بیافتد که خوب است. در موضوع رسیدگی به خانواده شهید تندگویان وزارت نفت رسیدگی کرد یا بنیاد شهید؟ پدربزرگم بیشتر از همه به ما رسیدگی کرد. هیچ نهادی رسیدگی نکرد. این موضوع شامل همه خانواده می‌شود. اعتقادی ندارم...! اما همه چیز باید نهادینه شود. دنبال گداپروری و ترحم نیستیم. چیزهایی باید نهادینه شود و استفاده شود. یک موضوع استفاده از سهمیه فرزندان شهدا بود که حق واجب است. چیز خاصی نیست. اگر سهمیه را هم بردارند بچه‌های شهدا جزو درس خوان ترین افراد هستند. نمونه آن خواهرم بود که نفر سوم پزشکی شد، اگر سهمیه نداشت نفر دهم بود و بیشتر از این نمی‌شد. این‌ها بچه‌هایی هستند که مستعدند. یک سهمیه این‌چنینی چقدر باعث ایجاد معارض در جامعه شد..؟! علت ان است که فرهنگ آن در جامعه نیست بچه‌هایی که بچه شهید هستند فرهنگ احترام گذاشتن را یاد نگرفتند ما را معارض خود می‌دانند. در انتها بفرمایید که از روند مدارس شاهد راضی بودید؟ زیاد مهم نبود زیرا اتفاق خاصی در این مدارس نمی‌افتاد. تسهیلات خاصی هم نداشت و همه با هم درس می‌خواندند. تنها موضوع این بود که یکسری افرادی که یک مشکل داشتند در کنار هم بودند و یکدیگر را درک می‌کردند. شاید معلمان با درک بهتری بودند معلمان آموزش خاصی نداشتند و مددکار اجتماعی خاصی نداشتند.